به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «ندای دورق»؛ اربعین که میرسد، شادگان حالوهوای دیگری پیدا میکند؛ گویی شهر خود را برای یک قرار عاشقانه آماده میکند؛ قراری که هر سال در قدمگاه عباسالدوایر تکرار میشود و دلهای جاماندگان کربلا را به یکدیگر پیوند میزند.
پیادهروی جاماندگان اربعین حسینی در شادگان، سالهاست به یکی از جلوههای مردمی و معنوی این ایام تبدیل شده است. در روز اربعین، خانوادهها، جوانان، نوجوانان و اقشار مختلف مردم با پای پیاده خود را به قدمگاه عباسالدوایر میرسانند تا در این اجتماع حسینی، عشق و ارادت خود را به حضرت اباعبدالله الحسین (ع) به نمایش بگذارند.
در میان جمعیت، چهرههایی دیده میشود که شاید امسال هم حسرت زیارت کربلا را در دل دارند؛ اما همین حسرت، آنان را به این مسیر کشانده است. هر قدم، سلامی است از شادگان به کربلا و هر نفس، زمزمهای برای رسیدن به حرم. قدمگاه عباسالدوایر در روز اربعین، میزبان دلهایی میشود که از راههای مختلف خود را به این مکان میرسانند. پرچمهای حسینی، سربندهای «یا حسین (ع)»، نوای مداحی و ذکر صلوات، فضایی معنوی به این اجتماع میبخشد و حالوهوای کربلا را در دل شادگان زنده میکند.
در این میان، حضور کودکان و نوجوانان در کنار خانوادهها جلوهای ویژه دارد؛ نسلی که از همین مسیرها بافرهنگ عاشورا، ایثار و محبت به اهلبیت (ع) آشنا میشود. دستهای کوچک کودکان در کنار پرچمهای بزرگ حسینی، تصویری از تداوم راهی است که نسلبهنسل ادامه پیدا میکند. موکبها و ایستگاههای صلواتی نیز بخش دیگری از این روایت هستند.
مردم و خادمان حسینی با توزیع آب، چای، غذا و دیگر خدمات، از شرکتکنندگان پذیرایی میکنند. اینجا هرکس بهاندازه توان خود خادم است؛ یکی با پذیرایی، دیگری با مداحی و دیگری تنها با یک سلام و لبخند.
در مسیر پیادهروی، تفاوتها رنگ میبازند و همه زیر یک پرچم جمع میشوند؛ پرچم حسین (ع). پیر و جوان، زن و مرد، کودک و بزرگسال، همه در کنار هم قدم برمیدارند تا نشان دهند عشق به سیدالشهدا (ع) مرز و سن نمیشناسد.
اربعین در قدمگاه عباسالدوایر تنها یک مراسم مذهبی نیست؛ تصویری از همدلی مردم شادگان و جلوهای از فرهنگ خدمت و دلدادگی است.
اجتماع جاماندگان، فرصتی است تا مردم بار دیگر با آرمانهای عاشورا تجدید عهد کنند و پیام ایستادگی، وفاداری و آزادگی را زنده نگه دارند. شاید بسیاری از این مردم نتوانسته باشند امسال در بینالحرمین قدم بزنند، اما در این روز، قدمهایشان را به نیت زیارت برمیدارند.آنان میدانند که فاصله میان شادگان و کربلا، برای دلهای عاشق معنایی ندارد.
هر قدم در این مسیر، روایتی از یک دلتنگی است؛ دلتنگی برای کربلا، برای گنبدهای طلایی، برای بینالحرمین و برای سلامی که شاید امسال از دور گفته شود؛ اما با همان عشق و ارادت همیشگی و سرانجام، قدمگاه عباسالدوایر در روز اربعین شاهد یک پیام مشترک است؛ پیامی که از دل هزاران عاشق برمیآید: اگرچه از کربلا جاماندهایم، اما از حسین (ع) جا نماندهایم.
انتهای خبر/
نظری ثبت نشده است.