سکینه پورزنبوری در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «ندای دورق»؛ با اشاره به اینکه تاریکی را به فرصتی برای ساختن زیبایی تبدیل کرده است، اظهار کرد: نابینایی هیچ‌گاه نتوانست مانع پیوند من با زیبایی‌ها شود؛ از همان سال‌ها پیش که اشتیاق به صنایع‌دستی در وجودم جوانه زد، یادگیری این هنرها را آغاز کردم تا با تکیه بر سرانگشتانم، تاریکی را به نقش و نگار پیوند بزنم.
وی با اشاره به تجربه خود در ساخت محصولات حصیری افزود: برای تهیه سبد و بادبزن، شاخه‌های درخت خرما را رنگ می‌کردیم و من هنگام کار، تفاوت رنگ‌ها را از طریق لمس کردن تشخیص می‌دادم.
بانوی روشن‌دل شادگانی گفت: حصیربافی از جمله هنرهایی است که ریشه در زندگی و فرهنگ مردم منطقه دارد و برای ساخت این محصولات از شاخه‌ها و برگ‌های درخت نخل بهره می‌بردیم.
وی همچنین درباره فعالیت خود در زمینه خیاطی افزود: در گذشته با استفاده از نخ و سوزن به کار خیاطی مشغول بودم و این هنر را در کنار سایر فعالیت‌های هنری‌ام دنبال می‌کردم.
پورزنبوری عروسک‌سازی را از دیگر تجربه‌های هنری خود عنوان کرد و ادامه داد: برای ساخت عروسک از پارچه‌های مختلف استفاده می‌کردم و با به‌کارگیری ابزار و وسایل در دسترس، این آثار را می‌ساختم.
وی یادآور شد: در گذشته فعالیت‌های هنری گسترده‌تری داشتم، اما اکنون گاهی اوقات برای پر کردن اوقات فراغت و سرگرمی به این کارها می‌پردازم.
این بانوی روشن‌دل شادگانی با تصریح بر اینکه هنرهای سنتی و دستی با زندگی مردم شهرستان شادگان پیوندی عمیق دارند، افزود: هنرهایی از جنس حصیر، پارچه و نخ، علاوه بر کارکردهای روزمره، حافظ فرهنگ بومی و خاطرات نسل‌های گذشته در این خطه به شمار می‌روند.
انتهای خبر/
نظری ثبت نشده است.